Το κράτος ξέρει καλύτερα.

Μια είδηση που κυκλοφόρησε τέλη Ιουλίου πέρασε μάλλον απαρατήρητη απο το ευρύ κοινο. Οι εφημερίδες άρχισαν να πανηγυρίζουν για τη νέα "γενναία ρύθμιση των δανείων" απο Σεπτέμβριο. Η ρύθμιση θα ακολουθήσει το μοντέλο που εφαρμόζεται στην Ιρλανδία, όπως μας πληροφορεί το Έθνος και το οποίο είναι τόσο πετυχημένο που η Τρόικα εισηγήθηκε την εφαρμογή του στην Ελλάδα. Διαβάστε το δημοσίευμα του Έθνους της Κυριακής εδω . 

Βέβαια απο το Έθνος ξέφυγε μια σημαντική λεπτομέρεια, το μοντέλο αυτο ΔΕΝ εχει εφαρμοστεί ακόμα στην Ιρλανδία.

Η ιρλανδική κυβέρνηση ανακοίνωσε το πλαίσιο  του πριν πέντε μήνες περίπου και αναμένεται να ξεκινήσει μέσα Αυγούστου αν κ δεν προβλέπεται να τεθεί σε ισχύ πριν τον Σεπτέμβριο του 2013. Στην Ιρλανδία ήδη έχει ξεκινήσει μια μεγάλη συζήτηση για το πρόγραμμα με αρκετούς οικονομολόγους να εκφράζουν τις ενστάσεις τους για το πόσο μπορεί το κράτος να διεισδύσει στη προσωπική ζωή των πολιτών ακόμα και αν αυτοι έχουν χρεοκοπήσει.

Στην Ελλάδα - αν τελικά εφαρμοστεί- δεν θα γίνει μεγάλη συζήτηση. Η συνομοταξία αρθρογράφων/δημοσιογράφων που ευδοκιμεί τα τελευταία χρόνια σε όλα τα "εναλλακτικά" protagon-αγωνιστικά  siteς και στα διάφορα ηλεκτρονικά κ μη free press θα αρχίσει υπερωρίες και θα μας το πουλήσει σαν την μεγάλη ευκαιρία αφού πρώτα ενοχοποιήσει όποιον - ω τι περίεργο στους καιρούς που ζούμε-εχει χρεη. Στην τελική χάρη σου κάνουν  το κράτος και οι τράπεζες, ας μην ξόδευες ανθρωπάκι πάνω  απο τις δυνάμεις σου, καλά να πάθεις.

Μια κουρασμένη χώρα

Γράφω το  κείμενο που ακολουθεί με αφορμή την έρευνα που κάναμε με τον Στέλιο  στις συνοικίες της Αθήνας για τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης στην μεσαία τάξη. Η έρευνα δημοσιευθηκε στην Ελευθεροτυπία  το Σάββατο 27 Ιουλίου και μπορείτε να τη διαβασετε εδω

Δεν έχω πολλά σχόλια να κάνω γιατί προτιμώ  να μιλήσει η έρευνα αντι για μένα, και είναι ένα θέμα στο οποίο θα επανέλθω αρκετές φορές.

Η εικόνα των πολιτικών στο ελληνικό κοινοβούλιο να πανηγυρίζουν επειδή για άλλη μια φορά "έσωσαν" τη χώρα υπογράφοντας την καταδίκη των πολιτών, μου προκάλεσε ανάμεικτα αισθήματα. Αηδία αλλά συγχρόνως και μια αμυδρή ελπίδα ότι επιτέλους εικόνες σαν αυτές θα αφυπνίσουν κοιμισμένες συνειδήσεις.

Όμως στην Ελλάδα του 2013 οι συνειδήσεις είναι είδος πολυτελείας.

Η Ελλάδα.

Μια χώρα που την κυβερνάει μια επαίσχυντη αλητοπαρέα από ανεπάγγελτους πολιτικούς που με κληρονομική διαδοχή  οι περισσότεροι, σκαρφάλωσαν στην καρέκλα της εξουσίας.

Οταν το ΒΗΜΑ FM λογοκρίνει...

 

 

Όσοι πιστεύουν ακόμα ότι η ενημέρωση στην Ελλάδα είναι ελεύθερη ας διαβάσουν το παρακάτω κείμενο/καταγγελία που δημοσίευσα στο The Press Project και αναδημοσιεύω εδώ.

Ομολογώ ότι όταν έλαβα την πρόσκληση απο τον ραδιοφωνικό σταθμό Βημα FM και την ρεπόρτερ κ. Ελεάνα Κηπουρού να μιλήσω στην εκπομπή magazino του κ. Γ. Κορωναίου, εξεπλάγην θετικά. Αφορμή μία από τις έρευνες μου στην Huffington Post για την διακίνηση ναρκωτικών και την πορνεία στο κέντρο της Αθήνας.

Δέχτηκα αμέσως διότι πιστεύω ότι κάποιες αλήθειες πρέπει να ακούγονται ακόμα και στα καθεστωτικά μέσα. Ιδίως όταν οι αλήθειες αυτές είναι τόσο τραγικές που ξεπερνάνε κάθε κομματική και πολιτική γραμμή.

Δεν είχα συνειδητοποιήσει  όμως το ρόλο που παίζουν τα ιδιωτικά ΜΜΕ στην Ελλάδα και αφελώς πίστεψα ότι ένα μέσο όπως το ΒΗΜΑ, θα επέτρεπε  να ακουστούν αλήθειες που ξεγυμνώνουν την κυβέρνηση και όλους αυτούς που λυσσαλέα την στηρίζουν. Δεν το κατάλαβα, ακόμα και όταν μια ημέρα πριν την συνέντευξη, άρχισα να δέχομαι μια λυσσαλέα επίθεση στο twitter απο διάφορους χρήστες όπου με ειρωνεύονταν και με έβριζαν χυδαία και προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να μειώσουν τις έρευνες μου.

Ο χορός του Ζαλόγγου

Δε συνηθίζω να σχολιάζω  την ελληνική επικαιρότητα   όταν αφορά σε ευαίσθητα θέματα εθνικού ή θρησκευτικού περιεχομένου. Έχω άποψη και γνώση ώστε να υποστηρίξω οτιδήποτε γράψω, αλλά  το αποφεύγω γιατί το κλίμα στην Ελλάδα έχει γίνει ιδιαίτερα έκρυθμο και η πόλωση, ο φανατισμός και η ημιμάθεια κυριαρχούν.

Αφορμή όμως για το σημερινό κείμενο στάθηκε  η αναστάτωση που έχει προκληθεί από τις δηλώσεις της κ.Ρεπούση για το χορό του Ζαλόγγου, και μέσω των οποίων θυμηθήκαμε και ότι άλλο έχει πει κατά καιρούς. Το facebook πήρε φωτιά, το twitter ακόμα περισσότερο, και όλοι έχουν άποψη και γνώμη για την ορθότητα ή μη ιστορικών γεγονότων, ακόμα και αν η τελευταία φορά που άνοιξαν βιβλίο ιστορίας ήταν στο γυμνάσιο.

Ξαφνικά ολοι σχεδόν οι Έλληνες είναι  έτοιμοι για γιουρούσι με τα γιαταγάνια στο χέρι.

Και όμως, κάθε ιστορία έχει τη μυθολογία της, ταυτόχρονη ή υστερόχρονη.  Και αυτά τα έχουν πει και γράψει πολύ αξιόλογοι ιστορικοί και δεν χρειαζόταν μια  ιστορικός και νυν βουλευτής να τα πει για να σοκαριστεί το πανελλήνιο.

Χωρίς τίτλο*

 Χτες βράδυ καθώς δεν είχα ύπνο, παρακολούθησα μια ομιλία στο TED  στη  Χαβάη από μια φωτογράφο που γυρίζει τον κόσμο και φωτογραφίζει τους σύγχρονους σκλάβους. Εδώ πρέπει να σας πω, ότι αυτό το TED εγω δεν το πολυσυμπαθώ. Ίσως δεν έχω καταλάβει και την χρησιμότητα του αλλά μου θυμίζει πολύ "αμερικανιά" (χρησιμοποιώ τη λέξη εντός εισαγωγικών και με σκωπτική διάθεση) και δεν με πείθει.

Μοιάζει  σαν political correct  σενάριο, όπου ο ομιλητής θα πει αυτά που πρέπει να πει και αυτά που θέλει το κοινό να ακούσει. Ομιλίες με σκοπό να κάνουν το κοινό να νιώσει καλά, να το κάνουν να πιστέψει πως ανήκει σε αυτή την ανώτερη κάστα των προοδευτικών και σκεπτόμενων που θα αλλάξουν τον κόσμο...

 

Τελοσπάντων, παρακολούθησα την ομιλία χτές, που μάλλον κακώς είχε καταχωρηθεί ως ομιλία για τους σύγχρονους σκλάβους καθώς ήταν το απόλυτο διαφημιστικό σποτ για την αμερικάνικη ΜΚΟ Free the slaves. Η ομιλήτρια αυτό που μας είπε -αφού έδειξε τις πραγματικά συγκλονιστικές φωτογραφίες της από την Γκάνα, το Νεπάλ και την Ινδία-ήταν ότι η μοναδική ελπίδα αυτών των ανθρώπων είναι να τους σώσει η πολύ γνωστή αυτή ανθρωπιστική οργάνωση -μόνο αριθμό λογαριασμού δεν έβαλαν στην οθόνη για να στείλουμε τα χρήματα που θα απελευθερώσουν και θα μορφώσουν το πεντάχρονο αγοράκι που σπάει πέτρες στο Νεπάλ ή ψαρεύει στη λίμνη του Βόλτα...