Οσα δεν θα σας πούν οι ειδήσεις...

Η ιστορία γράφεται  από τη μεριά των νικητών. Η μάλλον γράφεται από τη πλευρά της εξουσίας και του χρήματος. Από την πλευρά εκείνου που ελέγχει την πληροφόρηση σου, την εκπαίδευση σου, το φαγητό σου, τον αέρα που αναπνέεις.

 

 

Από την Βόρεια Ουγκάντα...

Στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία δημοσίευσα μια έρευνα που έιχα κάνει στην Βόρεια Ουγκάντα (17/2/2013 "Με διέταξαν να σκοτώσω τη μάνα μου") την οποία μπορείτε να διαβάσετε και εδώ στο The Press Project.
 

Η  ιστορία του πολέμου στην Βόρεια Ουγκάντα είναι η ιστορία της απληστίας και της βρώμικης πολιτικής. Μια διαμάχη για την οποία όταν ακούσαμε στην Δύση-20 χρόνια μετά-είδαμε λευκούς Αμερικάνους να σκύβουν με συμπόνοια πάνω από μαύρα παιδικά κεφάλια και να υπόσχονται ως νέοι Ράμπο, πως οι λευκοί είναι εδώ για να τελειώσουν τον πόλεμο στην Ανατολική Αφρική.

Οι ανθρωπιστές σταυροφόροι ήρθαν και η προπαγάνδα ξεκίνησε.

Η ιστορία του Μπεν

"Καλημέρα, με λένε Μπεν" έτσι ξαφνικά, με μια απλή φράση και ένα πλατύ χαμόγελο, μπήκε στη ζωή μας ο Benjamin. Ήταν στις αρχές όταν είχα πρωτοέρθει στην Ουγκάντα και ψάχναμε έναν οδηγό που να γνωρίζει καλά τους δρόμους της πόλης αλλά κυρίως τους ανθρώπους της. Ένα δειλό χτύπημα στην πόρτα, και ένας ψηλός νεαρός με φωτεινό βλέμμα και παιδικό χαμόγελο μπήκε στο γραφείο. Αγαπήσαμε τον Μπεν απο την πρώτη στιγμή..ακούραστος, χωρίς ποτέ να παραπονιέται και να δυσανασχετεί, μας γνώρισε την πραγματική Ουγκάντα και τους ανθρώπους της. Αυτούς που τα κανάλια και οι εφημερίδες δεν θα σας δείξουν ποτέ και που καμία ανθρωπιστική οργάνωση δεν θα χρησιμοποιήσει ως succes story τα Χριστούγεννα...

Η ιστορία του Μπεν είναι η ιστορία της Ουγκάντα και παράλληλα είναι η ιστορία ενός ανθρώπου που κέρδισε όλες τις πιθανότητες και ενώ τα πάντα ήταν εναντίον του βγήκε νικητής.

Ο Βορράς...

Είναι ένα περίεργο συναίσθημα να επισκέπτεσαι τόπους ανθρώπινης τραγωδίας. Κοιτάς γύρω σου, βλέπεις τα καταπράσινα χωράφια, τις στρογγυλές καλύβες με τις ψάθινες στέγες, τα παιδιά που παίζουν ξυπόλητα...Παρατηρείς τις γυναίκες με τα πολύχρωμα φορέματα και τα μωρά δεμένα στις πλάτες, τους αντρες που σκάβουν τα χωράφια τους,τους μαθητές που γυρίζουν απο το σχολείο γελώντας και τρέχοντας...Και όμως, σε αυτά τα παιδιά η ζωή έχει δείξει το χειρότερο και πιο άγριο πρόσωπο της:  έχουν δει τους γονείς και τους φίλους τους να καίγονται ζωντανοί στις καλύβες τους, έχουν δεί τις αδερφές τους να βιάζονται και κομματιάζονται απο τις μανσέτες, έχουν υποχρεωθεί και τα ίδια να γίνουν αντάρτες και να σκοτώσουν για να ζήσουν...



Οι αριθμοί του πολέμου στη Β. Ουγκάντα είναι τρομακτικοί: 100.000 άνθρωποι σκοτώθηκαν, 60.000 παιδιά απήχθησαν και υποχρεώθηκαν να γίνουν στρατιώτες, 40.000 παιδιά περπατούσαν κάθε νύχτα χιλιόμετρα για να βρούν καταφύγιο στην πόλη του Γκούλου με την ελπίδα ότι οι αντάρτες δεν θα επιτεθούν εκεί, 2.000.000 άνθρωποι μεταφέρθηκαν βίαια απο την κυβέρνηση σε άθλιους προσφυγικούς καταυλισμούς όπου η αρρώστια, οι βιασμοί και ο εξευτελισμός ήταν σε καθημερινή βάση...