Λάος τέσσερα χρόνια μετά..

Σήμερα και μάλλον για πρώτη φορά, θα υπάρξει ανάρτηση άξια του τίτλου "Ταξιδεύοντας". Ενα ταξιδιωτικό κείμενο με φωτογραφίες και σκόρπιες σκέψεις, έτσι για να αλλάξουμε λίγο το βαρύ κλίμα. Και για να είμαι ειλικρινής, επειδή κουράστηκα να γράφω τα ίδια που ανακυκλώνουν όλοι: η Χρυσή Αυγή, η οικονομική κρίση, η φτώχεια..Δεν πειράζει, και μετά απο αυτό το κείμενο και η κρίση και η Χρυσή Αυγή εδώ θα είναι..

Στο Λάος λοιπόν είχα πάει πρώτη φορά στις αρχές του 2000 και μετά πάλι το 2008. Και τις δύο φορές η χώρα με είχε μαγέψει. Υπέροχα τοπία και καταπληκτικοί άνθρωποι. Είχα μάλιστα γράψει και σχετική ανάρτηση στο μπλογκ που θα τις βρείτε εδώ (το πρώτο μέρος) και εδώ (το δεύτερο). Τότε βέβαια το ταξίδι είχε γίνει σε τελείως διαφορετικές συνθήκες. Ταξίδευα μόνη, με  ένα σακίδιο στην πλάτη  και με πολλή μουσική για τις ατέλειωτες ώρες λεωφορείου που με  πήγαινε στα χωριουδάκια του βορρά και του νότου.

Επιστροφή στη Μπανγκόκ

Η πρώτη μου ανάρτηση από ένα ξενοδοχείο στην Μπανγκόκ...Με τον καιρό να μας παίζει περίεργα παιχνίδια  προσπαθώ να οργανωθώ. Τα νέα από το "Ερμητικό Βασίλειο" μοιάζουν με σκωτσέζικο ντους...τη μια χαίρεσαι και μετά έρχεται η ψυχρολουσία: "we lack the required time to proceed your visa on time".μπλα μπλα..Το μήνυμα ήταν ξεκάθαρο, τώρα αναμονή στην Μπανγκόκ....
Δέκα εκατομμύρια ψυχές κατοικούν σε αυτή την τεράστια πόλη...Με μια ανταγωνιστική οικονομία η Ταϊλάνδη θεωρείται ως " newly industrialized economy" ένα στάδιο δηλαδή μεταξύ του "αναπτυγμένου" και του "αναπτυσσόμενου" κόσμου.

Προσωπικά δεν μου αρέσει η Μπανγκόκ ιδιαίτερα...Τη βρίσκω κουραστική, χαοτική και δαιδαλώδης..Θα ήθελα να περίμενα στο Λάος ή στη Βιρμανία...

Laos part 2: Road trip...

Αυτό που κάνει κάθε ταξίδι μοναδικό είναι η υποκειμενικότητα του. Κάθε διαδρομή είναι μια τελείως προσωπική εμπειρία: στα μάτια μας καθρεφτίζεται πάντα αυτό που κρύβει η ψυχή μας και συχνά βλέπουμε μόνο αυτό που ψάχνουμε να βρούμε ή αυτό που φοβόμαστε ότι θα βρούμε...Στο Λάος δεν έψαχνα τίποτα...Ηξερα πως δεν ήταν πλέον ο μυστηριώδης ανεξερεύνητος παράδεισος αλλά μια χώρα που έψαχνε απεγνωσμένα να κερδίσει τον χαμένο χρόνο και να μπεί στη τροχιά της νέας χιλιετίας...Η Luang Prabang στο βορρά, χτισμένη στις όχθες του Μεκονγκ και του Ναμ Καν, αποτελούσε πλέον κλασσικό τουριστικό προορισμό...Η κοιλάδα των πιθαριών κοντά στην  Xieng Quang  υπήρχε πιά σε κάθε τουριστικό οδηγό και τα παιδιά είχαν αρχίσει να ζητιανεύουν στους σκονισμένους δρόμους της πόλης...Και όμως ο βορράς, όπως και ο Νότος δεν έχει ακόμα αποκαλύψει όλα του τα μυστικά: τα χωριά των Hmong με τις παραδοσιακές φορεσιές, τα καταπράσινα τοπία, τα πασαλόπηχτα σπίτια και τα χαμόγελα των ανθρώπων είναι ακόμα εκεί, να σου θυμίζουν πως η ομορφιά και η αξιοπρέπεια μπορεί καμια φορά να υπερισχύσει, ακόμα και σε αυτούς τους δύσκολους και άχαρους καιρούς...

Laos part 1....

Εαν υπάρχει ένα μέρος που θα ήθελα να ξαναγυρίσω (και σκοπεύω να το κάνω σύντομα) αυτό ειναι το Λάος. Μια μικρή χώρα «στριμωγμένη» ανάμεσα στην Ταϊλάνδη, την Κίνα, το Βιετνάμ και την Βιρμανία, θυμίζει ακόμα κάτι απο αυτό που ήταν η ΝΑ Ασία προτού την έλευση των τουριστών και του Lonely Planet. Παραμένει επίσης το τελευταίο κομουνιστικό κράτος του πλανήτη, όπου ακόμα και σήμερα θα δείς στους δρόμους της Vientiane κόκκινες σημαίες με το σφυροδρέπανο. Οφείλω όμως να ομολογήσω πως το καθεστώς έχει κάνει αρκετά ανοίγματα, κυρίως στον τομέα του τουρισμού ενώ ιδιωτικοί ξενώνες, μικρά εστιατόρια και καφέ έχουν ανοίξει σε όλες τις μεγάλες πόλεις. Το Λάος βαδίζει πρός τη νέα χιλιετία με μικρά και δειλά βήματα και ας ελπίσουμε πως δεν θα γίνει ο νέος παράδεισος της παιδικής πορνείας και των ναρκωτικών, όπως ήταν στις δεκαετίες του 80 και 90 η γειτονική Ταϊλάνδη.

Out there.....

Οταν ήμουν μικρή περίμενα να μεγαλώσω για να γνωρίσω τον κόσμο. Θυμάμαι έπαιρνα την υδρόγειο σφαίρα τη γύριζα στην τύχη και ονειρευόμουν τις χώρες που θα πήγαινα..
Το πρώτο μου ταξίδι το έκανα σε ηλικία 20 χρονών και ήταν στη Γαλλία. Μάλιστα δεν ήταν καν στο Παρίσι αλλά σε μια μικρή επαρχιακή πόλη στα βορειοδυτικά, το Poitiers. Εμεινα ένα χρόνο εκεί και στο Παρίσι πήγα μόνο για 3 μέρες και αυτό με οτο-στοπ...
Με αφορμή το διδακτορικό βρέθηκα στην Βοστώνη. Μια πανέμορφη πόλη στην βορειοανατολική ακτή κ κυρίως μόνο 4 ώρες με το λεωφορείο απο τη Νέα Υόρκη. Την πρώτη φορά που αντίκρυσα την Νέα Υόρκη ζαλίστηκα. Τεράστια κτήρια, φώτα, κόσμος, οι ουρανοξύστες τόσο ψηλοί που νόμιζα σαν τους Γαλάτες του Αστερίξ πως θα μου πέσει ο ουρανός στο κεφάλι. Τότε σκεφτόμουν πως η Νέα Υόρκη είναι μια πόλη που πρέπει οπωσδήποτε κάποιος να επισκεφθεί πριν αφήσει τον μάταιο τούτο κόσμο. Τη δεύτερη φορά που την επισκέφτηκα κάτι έιχε αλλάξει...η μαγεία είχε χαθεί, σα να μου φαινόταν ότι ακόμα κ τα κτήρια είχαν κοντύνει. Την τρίτη και την τέταρτη φορά μετρούσα τις μέρες να φύγω...