Long you live and high you fly

And smiles you"ll give and tears you"ll cry

And all you touch and all you see

Is all your life will ever be




Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γυναίκες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γυναίκες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 5 Μαΐου 2012

This is the End

Είναι μέρες τώρα που ξεκινάω να γράψω κάτι και αμέσως αλλάζω γνώμη και σβήνω ότι έγραψα. Εκλογές, φασίστες, μνημόνια, ιερόδουλες.  Εκατοντάδες απόψεις, διαφωνίες, και μια κοινωνία που ακροβατεί ανάμεσα στην χυδαιότητα και τον τρόμο. Για άλλη μια φορά  η πραγματικότητα με προσπερνάει και αναρωτιέμαι αν έχει κάποια σημασία να γράψω και εγώ κάτι. Τελικά πόσο πιο εύκολα έγραφα για την Αφρική και την Ασία και πόσο δυσκολεύομαι να γράψω κάτι για τη δική μου χώρα. Νιώθω περίεργα όταν το σκέφτομαι.

Η δική μου χώρα, η δική μου κοινωνία...ποια κοινωνία αλήθεια; δεν μπορώ πλέον να ταυτιστώ με τίποτα, δεν μπορώ να βρω καν τα σημεία αναφοράς μου. Τις τελευταίες μέρες έχουμε γίνει όλοι μάρτυρες μιας απίστευτης παρωδίας.  Εικόνες από ανθρώπινες σκιές περιφέρονται στα κανάλια  ως τρόπαια κάποιας αδιευκρίνιστης νίκης.  Μας κοιτάνε ανέκφραστα, με σπασμένες φλέβες στο λαιμό, αδιάφορα και ειρωνικά γιατί δεν έχουν πλέον τίποτα να χάσουν. Στα πτώματα τους  ανθρωποφάγοι δημοσιογραφίσκοι, ευφάνταστοι μυθιστοριογράφοι και αυτεπάγγελτοι σωτήρες μπερδεύουν τους δαίμονες με τους αγγέλους, το δράμα με την γελοιότητα. 

Τρίτη 20 Δεκεμβρίου 2011

When you are a woman, you have no voice


As told by Aisha, 36 years old

“I was born in Rakai and I went to school up to the age of 14. Then I had to stop because my parents could not pay school fees. I got married at 16 and I came to live in Kireka (a suburb of Kampala).  My husband is a builder and the first 6 years of our marriage we had no big problems. But then he brought home a second wife and he asked me to leave the house.

 I refused to leave the house and he started beating me. I had two children and I was 4 months pregnant. He gave me money and he asked me to have an abortion because he did not want the baby. When I said no, he came back to the house and started kicking me and punching my head on the wall. He locked me out of the house so I went to stay with my mother in law. Things were calm for a while but then my mother in law died and he wanted to sell her property. He would come to the house and he would beat me up in front of the children. At that time I got pregnant again but he did not stop kicking me. I reported him to the Local Council asking for help but he managed to bribe them and they ignored all my pleas.
He used to come to the house occasionally, spent the night but bringing no food for me and my children. One day he came with a note, asking me to go out and buy things for the second wife. When I refused he tried to strangle me, saying that I was of no use. My oldest daughter screamed for help and one of the neighbors came in and pulled my husband away. I reported him again to the Local Council but they did not take any action against him. I contacted FIDA (the association of Uganda Women Lawyers) that helped me to take my case to the court. I had no money to pay the court fees so I dropped my case.

My husband kept on threatening that he will kill me and my children so I reported him to the police. The police arrested him and made him sign a declaration that he would stop harassing me. When we returned home, he came in and started kicking me and punching me. He would also beat the children. One day he took a knife and he tried to cut my throat. He stopped only when the neighbors heard the screams and came in the house. After that, a woman told me to go the Center for Domestic Violence. There, they accompanied me to the police station and I reported him again. This time the police arrested him but he bribed them to escape.
Since then he had disappeared but occasionally he comes around and threats to kill me and my children.  I earn 90.000 shillings (29 euro /38 USD) per month from 3 small rentals, but he has been trying to sell my property all that time, leaving me with no money. I have no expectations for my life and I live in the constant fear that my husband will come back any time to kill me and my children.
When you are a woman you have no voice. Men are allowed to do whatever they want and they never get punished”.


 In Uganda Gender Based Violence is a rampant problem affecting more than half of the female population. According to the Uganda Bureau of Statistics 68 percent of ever married women aged 15 to 49 had experienced some form of violence by their husbands or partners. According to a survey conducted by the US Department of State and published in 2007 (Country Reports on Human Rights Practices for 2007) 70 percent of women in Uganda had been physically or sexually abused. Statistics published by UNICEF in its 2008 report indicate that 77 percent of women consider domestic violence justified if the woman burns food or refuses to comply to her husband’ wishes.
Ugandan women confront a male-dominated power structure that justifies men’s entitlement to dictate the terms of relationships and marriage. Customs such as the payment of bride price, widow inheritance by a man of his brother’s widow, or polygynous marriages render women even more vulnerable to abusive relationships and often expose them to a higher risk of HIV transmission.
Fighting Gender Based violence requires above all significant changes in individual and community cultural beliefs towards such violence. Domestic violence deprives women of bodily integrity and eliminates their ability to negotiate their placement in the society.
Access to education and elimination of negative cultural attitudes towards women through community based projects seems to be the only way to tackle physical and sexual abuse against women and young girls.


Παρασκευή 18 Νοεμβρίου 2011

Το σχολείο...


Πριν λίγους μήνες είχα επισκεφθεί κάποια σχολεία στα πλαίσια μιας έρευνας που έκανα για την εκπαίδευση. Τα σχολεία βρίσκονταν στο Κασέσε, μια πόλη στη Δυτική Ουγκάντα 350χλμ από την Καμπάλα. Η διαδρομή αρκετά κουραστική καθώς διαρκεί τουλάχιστον 6 ώρες αλλά το καταπράσινο τοπίο σε αποζημιώνει.
Το Κασέσε είναι μια ευχάριστη πόλη μόλις 36 χλμ από τα σύνορα με το Κονγκό και πολύ κοντά στο  Εθνικό Πάρκο Queen Elisabeth. Η γειτνίαση με το Κονγκό, ο τουρισμός, τα τα ορυχεία χαλκού, τα τσιμέντα και οι εξορύξεις κοβαλτίου έχουν κάνει το Κασέσε μια από τις ταχύτατα αναπτυσσόμενες περιοχές της Ουγκάντα. Όπως όμως συμβαίνει πολύ συχνά, η οικονομική ανάπτυξη δεν συμβαδίζει με την ευημερία των κατοίκων της. Τα τσιμέντα της περιοχής τα εκμεταλλεύεται  η μεγάλη Γαλλική εταιρεία Lafargee. Τα ορυχεία χαλκού και οι εξορύξεις κοβαλτίου ανήκουν στην δικαιοδοσία της Kasese Cobalt Company, μια off shore εταιρεία της οποίας τα τοξικά απόβλητα μολύνουν τα νερά της λίμνης καταστρέφοντας καλλιέργειες και τόπους ψαρέματος.

Παρασκευή 2 Σεπτεμβρίου 2011

Hajara....σαν αρχαία τραγωδία...

Την ημέρα που είχα κανονίσει να συναντήσω την πρώτη απο τις τέσερις κυρίες για το θέμα της οικογενειακής βίας, όλα έμοιαζαν εναντίον μου. Μια καταρρακτώδη βροχή είχε ακινητοποιήσει τα αυτοκίνητα και η λάσπη στους δρόμους της Καμπάλας ήταν περισσότερη απο ποτέ. Σκεφτόμουν τι κατάσταση θα επικρατούσε σε εκείνο το υποβαθμισμένο προάστειο  με τις αποχετεύσεις και τους χωματόδρομους  και με έπιανε απελπισία. Οσο πλησιάζαμε και το αυτοκίνητο κολλούσε στην λάσπη προσπαθούσα να αποφύγω το γεμάτο επίκριση βλέμμα του Bernard που γκρίνιαζε καθώς προσπαθούσε να περάσει πάνω απο τεράστιες λακούβες και  χαντάκια χωρίς να σπάσει το ταλαιπωρημένο όχημα μας.
Οταν τελικά έφτασα στη συνάντηση μας, η  Hajara ήταν ήδη εκεί. Το ζεστό της καλωσόρισμα με έκανε να ξεχάσω την ταλαιπωρία και την γκρίνια της διαδρομής.

Δευτέρα 29 Αυγούστου 2011

Τέσσερις γυναίκες...

Στην υποσαχάρια Αφρική τα δικαιώματα των γυναικών είναι ένα θέμα που απαιτεί λεπτούς χειρισμούς. Αυτα που στον δυτικό κόσμο θεωρούνται κεκτημένα εδώ είναι ακόμα υπο συζήτηση. Η Ουγκάντα, όπως και οι περισσότερες χώρες της Ανατολικής Αφρικής (και όχι μόνο) είναι μια βαθειά πατριαρχική κοινωνία. Η πολυγαμία, οι παραδοσιακές πεποθήσεις πως οι γυναίκες αποτελούν "κοινό αγαθό", η "πληρωμή της νύφης"-η  συνήθεια να πληρώνει ο άντρας τον πατέρα ή τον αδερφό της μέλλουσας νύφης ώστε να δώσουν την συγκατάθεση τους- έχει κατα κάποιο τρόπο νομιμοποιήσει την αντρική κυριαρχία: το αρσενικό θέτει τους όρους στις σχέσεις των δύο φύλων και καταφεύγει στην βία αν συναντήσει άρνηση. Η βία κατα των γυναικών στην Ουγκάντα έχει πάρει διαστάσεις επιδημίας και πάνω απο το 60% του γυναικειου πληθυσμού της χώρας κακοποιείται απο το σύζηγο ή το σύντροφο του. Ομως αύτή η σωματική και σεξουαλική βία δεν εξηγείται μόνο απο τις παραδόσεις της αφρικανικής κοινωνίας: συνδέεται άμεσα με τη φτώχεια και  τις πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες τις οποίες βιώνουν χιλιάδες γυναίκες. Οι παραδοσιακές πεποιθήσεις απλά διευκολύνουν την κοινωνική ανοχή.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...