Ταξιδεύοντας με το γιο μου

Σήμερα θα γράψω μια ανάρτηση διαφορετική. Προβληματίστηκα λίγο-σκεπτόμενη ότι έχω συνηθίσει όσους με διαβάζουν σε κείμενα "γνώμης", ανταποκρίσεις ταξιδιών ή σε ρεπορτάζ- και δεν ήμουν σίγουρη αν ένα απλό και κάπως μαμαδίστικο κείμενο θα έβρισκε ανταπόκριση.

Τελικά θα το τολμήσω και ας το διαβάσω μόνο εγώ και τρεις φίλοι...

Αφορμή για το κείμενο αυτό στάθηκε η ανάρτηση της φίλης Γιολίνας που στο μπλογκ της μοιράζεται  τους προβληματισμούς της γύρω από τη μητρότητα και τη ζωή γενικά.

Απέκτησα τον γιο μου σε καλή θα έλεγα ηλικία, λίγο πριν κλείσω τα 34. Δεν θα πω τα κλασσικά που διαβάζετε σε μαμαδοσαιτ, είχα χορτάσει τη ζωή μου μπλα μπλα...

Διότι προσωπικά δεν χορταίνω ποτέ. Μόλις τελειώσω τον ένα στόχο σκέφτομαι τον επόμενο, πριν καν επιστρέψω από το ταξίδι μου σχεδιάζω που θα πάω μετά. Θέλω συνέχεια να δημιουργώ, να γράφω, να ταξιδεύω, να δουλεύω. Στο τελευταίο δεν στάθηκα πολύ τυχερή καθώς επαγγελματικά είχα σκαμπανεβάσματα και περιόδους ανεργίας. Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής- επειδή ζούμε και σε κοινωνίες που μπορεί να εξιδανικεύουν την μητρότητα αλλά όταν πας για δουλεία οι εργοδότες στραβώνουν μόλις ανακαλύψουν ότι έχεις παιδί-η καριέρα μου όντως έπεσε σε λιμνάζοντα νερά μετά τη γέννηση του γιου μου.

Δεν ήμουν τόσο διαθέσιμη όσο θα ήθελαν, δεν γινόταν να φύγω σε αποστολές άμεσα ούτε να δεχτώ θέσεις σε μέρη όπου δεν θα μπορούσα να πάρω τον γιο μου μαζί. Και έτσι τα πολλά όχι έφεραν και την επαγγελματική ξηρασία. Δεν παραπονιέμαι, κάπως τα κατάφερα, πήρα ότι βοήθεια μου δόθηκε, έκανα πολλούς συμβιβασμούς, αποδέχτηκα κάποια όρια και άλλα απλά τα αγνόησα.

Δεν ξέρω τι "είδους μαμά" είμαι. Μάλλον ένα μείγμα κλασσικής και ασύμβατης. 

Τα μονοπάτια της μητρότητας

Προτού διαβάσετε προειδοποιώ: ακολουθεί μαμαδίστικη ανάρτηση, απο αυτές που σπάνια εως καθόλου θα βρείτε σε αυτό το ιστολόγιο. Επειδή όμως βρίσκομαι σε φάση εσωτερικής αναζήτησης-με πιθανή αλλαγή χώρας στον ορίζοντα, δουλειάς, σπιτιού κλπ κλπ, και εχω και διάθεση εξομολόγησης, το ιστολόγιο βαδίζει σε φιλοσοφικό-προσωπικά μονοπάτια. Μπορείς να τα πείς και αμπελοφιλοσοφίες, πάλι δίκιο θα έχεις...

Οσοι με ξέρουν -και φροντίζουν να μου το λένε σε κάθε ευκαιρία-θα θυμούνται πως τα τελευταία χρόνια το να αποκτήσω παιδί μου είχε γίνει εμμονή. Αν και δεν φημίζομαι για την λατρεία μου στα παιδιά- του στυλ να παθαίνω παράκρουση όταν βλέπω μωρό κλπ-ήθελα διακαώς να "γίνω μάνα". Ισως είχε αρχίσει να χτυπάει και το καμπανάκι των 30+, ξέρω γω.

Τότε σκεφτόμουν πως όλα είναι εύκολα, πως θα είμαι μια σουπερ ουαου έγκυος, ντυμένη με κομψά ρούχα και χαριτωμένη κοιλίτσα όπου γαλήνια και χαμογελαστή θα περιμένω το αγγελούδι μου...Το οποίο αγγελούδι φυσικά θα με ακολουθούσε παντού διότι εγώ θα δούλευα αμέσως, θα το έδενα στην πλάτη σαν τις αφρικανές μάνες και θα το ξεχνούσα εκεί...Περισσότερες λεπτομέρειες δεν με είχαν απασχολήσει....

Μέχρι πότε;

Έχω παραμελήσει το μπλογκ τον τελευταίο καιρό. Λίγο η δουλειά που δεν μου αφήνει πολύ χρόνο- και όταν μάλιστα περνάς την μισή σου μέρα μπροστά σε μια οθόνη, δύσκολα κάθεσαι να γράψεις κείμενα στο σπίτι- λίγο ένα κρύωμα που με ταλαιπωρεί μια εβδομάδα σχεδόν, αμέλησα τελείως το γράψιμο.  Δεν είχα και κάτι σημαντικό να πω.

 Να σχολιάσω τις εξελίξεις στην Ελλάδα; επιφυλάσσομαι για αργότερα (το περίφημο twitter το αφήνω ασχολίαστο, υπάρχουν πιο ουσιαστικά ζητήματα για να ασχοληθεί κανείς).

Να μιλήσω για τη δουλειά μου; προτιμώ να μιλήσουν τα άρθρα μου αντι για μένα...

Σήμερα λοιπόν που έκατσα σπίτι (το κρύωμα που λέγαμε) και που υποτίθεται πως δεν θα ανοιγα υπολογιστή, προσπαθώ να συγκεντρώσω τις σκέψεις μου.

 Για όσους δεν το γνωρίζετε τον τελευταίο καιρό εργάζομαι στην έρευνα και στο ανθρωπιστικό ρεπορτάζ. Διαβάζω λοιπόν όλες αυτές τις έρευνες, τις  εκθέσεις και τις στατιστικές, συζητάω με ειδικούς, κάνω επιτόπια έρευνα, όταν είναι δυνατό, και γράφω τις δικές μου αναλύσεις. Καθημερινά εκπλήσσομαι από το κόστος των πολιτικών και οικονομικών αποφάσεων που παίρνονται με ασφάλεια σε πολυτελή γραφεία και σε εξωτικά θέρετρα.

Μαθήματα απο την Αφρική

Έχω αρκετές μέρες να γράψω κάτι, κυρίως επειδή βρίσκομαι στην Ελλάδα μετά από αρκετό καιρό και προσπαθώ μέσα στις λιγοστές μου διακοπές να χωρέσω απουσία μηνών...Στην Ελλάδα λοιπόν, σε όλες τις συζητήσεις μου με φίλους και γνωστούς, οι ερωτήσεις για τη ζωή στην Αφρική κυριαρχούν...και αμέσως μετά η κλασσική ερώτηση όλων: μα είσαι κάτω με μικρό παιδί; Αποφάσισα λοιπόν σήμερα να γράψω μια διαφορετική ιστορία, περισσότερο προσωπική από τις προηγούμενες..Να μιλήσω για το τι σημαίνει να ζεις σε μια αναπτυσσόμενη χώρα με ένα παιδί 2,5 ετών, σε συνθήκες που διαφέρουν πολύ από όσα έχουμε μάθει να πιστεύουμε πως πρέπει να ισχύουν  για να μεγαλώσει ένα παιδί...

Expat (mother) life....

Τον τελευταιο καιρο έχω αρχίσει να συμμετέχω ενεργά  στη ζωη των ξένων που ζουν στην Καμπάλα, και κυρίως στην ζωή των ξένων γυναικών  που ζουν στην πρωτεύουσα...Αν και δεν μου αρέσει ιδιαίτερα, όταν έχεις μαζί σου ένα δίχρονο μωρό, δεν έχεις και πολλές επιλογές. Ετσι ακολουθείς το ρεύμα.Παρατηρώντας λοιπόν τις υπόλοιπες γυναίκες και τη ζωή τους, κατάλαβα πολύ καλυτερα γιατί υπάρχει τόση μεγάλη κοινότητα με οικογένειες εδώ στην Καμπάλα. Καταρχάς η Καμπάλα είναι μια πόλη ασφαλής. Το έχω πει αρκετές φορές, με μια σχετική προσοχή, δεν υπάρχουν ιδιαίτεροι κίνδυνοι. Πιο πολλές πιθανότητες έχεις να πέσεις θύμα τροχαίου με τα boda boda παρά να πέσεις θύμα ληστείας στο δρόμο. Και αν αναρωτιέστε τι είναι τα boda boda, είναι τα περίφημα μηχανάκια ταξί που τα βλεπεις παντού στην Καμπάλα. Σε καθε γωνία του δρόμου τα ακούραστα boda boda boys κουβαλάνε πάνω στο μηχανάκι τους τα πάντα...Θα δείς ολόκληρη τετραμελή οικογένεια στοιβαγμένη πάνω στο μηχανάκι κ τον ατρομητο οδηγο να κάνει σλάλομ ανάμεσα σε λακούβες και φορτηγα...Οταν δεν μεταφέρουν ανθρώπους μετατρέπονται σε κανονικό φορτηγό και μπορούν να βολέψουν πάνω σε ένα μηχανάκι έπιπλα, εφημερίδες, κιβώτια με μπουκάλια, παλιοσίδερα και ότι άλλο μπορεί να βάλει ο νους σας. Νομίζω πως  τα boda boda boys αξίζουν  ένα ξεχωριστό κείμενο και υπόσχομαι πως πολύ σύντομα θα το κάνω,  και ακόμα καλύτερα θα αφήσω να μας διηγηθούν οι ίδιοι την ιστορία τους και την καθημερινότητα τους.