Κυρια τι θα μου δωσεις σημερα;

-Κυρία, ο Θεός είναι μεγάλος, τι θα μου δώσεις σήμερα;

Κάθε μέρα η ίδια σχεδόν φράση σε σπασμένα αγγλικά και ένα πλατύ χαμόγελο χωρίς δόντια. Φορούσε ένα βρώμικο πουκάμισο, πολύ μεγάλο να χωρέσει το κοκαλιάρικο σώμα του και ένα σκισμένο παντελόνι. Τα μάτια του βαθιά μαύρα, δύσκολο να καταλάβεις τι κρύβουν και τι είχαν δει. Πάντα εκεί με ένα πλατύ χαμόγελο και ένα απλωμένο χέρι, τι θα μου δώσεις σήμερα...

 Δεν θα ήταν πάνω από δέκα χρονών. Βρώμικα μαλλιά, και φαγωμένα νύχια. Μα το φαφούτικο χαμόγελο πάντα πλατύ. Όταν δεν ζήταγε φαγητό, καθόταν στη γωνία του δρόμου, ανάμεσα στις δύο μεγάλες λεύκες. Είχε φτιάξει το δικό του σπιτάκι. Δυο χαρτόκουτα και δυο πράσινα καφάσια έκλειναν την είσοδο στους παρείσακτους. Εκεί ήταν το βασίλειο του και εκείνος ο βασιλιάς. Εκεί είχε και το θησαυρό του. Μια σκισμένη σχολική τσάντα που κουβαλούσε πάντα μαζί. Την κράταγε σφιχτά στο ένα χέρι όταν έβγαινε από το «σπίτι» του.

Ο Αχμέτ που είχε το ψιλικατζίδικο απέναντι του έφερνε κάθε φορά καλούδια από το μαγαζί του. Πριν του τα δώσει, του έλεγε ‘δωσε μου την τσάντα σου και πες μου τι έχεις μέσα». Ο μικρός πείσμωνε και κάρφωνε τα μαύρα μάτια του στον Αχμέτ. Τότε δεν χαμογελούσε πια. Ο Αχμέτ διασκέδαζε με το θυμό του παιδιού, του έβαζε στο χέρι σοκολάτες, γάλα, φρούτα και έφευγε γελώντας.

Τότε ο μικρός επέστρεφε στο «σπιτι» του. Καθόταν κάτω από τη μεγάλη λεύκα, τακτοποιούσε τρυφερά την σκισμένη τσάντα δίπλα του και μασούλαγε ευτυχισμένος ότι του έδινε ο καλοκάγαθος ψιλικατζής.

Ιστορίες απο το Αμμάν

Οι αραβικές πόλεις έχουν μια γοητεία. Τα πολύχρωμα σουκ, οι αγορές, τα φωτισμένα τεμένη, οι γυναίκες με τις χρωματιστές μαντήλες, τα μικρά μαγαζάκια με τα μυρωδάτα μπαχαρικά σε ταξιδεύουν σε έναν άλλο κόσμο, εκείνων των παραμυθιών της Ανατολής και της ερήμου. Ομολογώ πως στο Αμμάν άργησα λίγο να ανακαλύψω αυτή τη μαγεία. Σουκ δεν υπήρχαν, τα κτήρια ήταν πέτρινα και σκονισμένα, και η πολυχρωμία μάλλον δεν είναι η λέξη που θα χρησιμοποιούσε κάποιος περιγράφοντας το Αμμάν. Το μόνο χρώμα ήταν εκείνο της κίτρινης σκόνης που σκέπαζε την πρωτεύουσα όταν φυσούσε ο άνεμος της ερήμου.

Out there.....

Οταν ήμουν μικρή περίμενα να μεγαλώσω για να γνωρίσω τον κόσμο. Θυμάμαι έπαιρνα την υδρόγειο σφαίρα τη γύριζα στην τύχη και ονειρευόμουν τις χώρες που θα πήγαινα..
Το πρώτο μου ταξίδι το έκανα σε ηλικία 20 χρονών και ήταν στη Γαλλία. Μάλιστα δεν ήταν καν στο Παρίσι αλλά σε μια μικρή επαρχιακή πόλη στα βορειοδυτικά, το Poitiers. Εμεινα ένα χρόνο εκεί και στο Παρίσι πήγα μόνο για 3 μέρες και αυτό με οτο-στοπ...
Με αφορμή το διδακτορικό βρέθηκα στην Βοστώνη. Μια πανέμορφη πόλη στην βορειοανατολική ακτή κ κυρίως μόνο 4 ώρες με το λεωφορείο απο τη Νέα Υόρκη. Την πρώτη φορά που αντίκρυσα την Νέα Υόρκη ζαλίστηκα. Τεράστια κτήρια, φώτα, κόσμος, οι ουρανοξύστες τόσο ψηλοί που νόμιζα σαν τους Γαλάτες του Αστερίξ πως θα μου πέσει ο ουρανός στο κεφάλι. Τότε σκεφτόμουν πως η Νέα Υόρκη είναι μια πόλη που πρέπει οπωσδήποτε κάποιος να επισκεφθεί πριν αφήσει τον μάταιο τούτο κόσμο. Τη δεύτερη φορά που την επισκέφτηκα κάτι έιχε αλλάξει...η μαγεία είχε χαθεί, σα να μου φαινόταν ότι ακόμα κ τα κτήρια είχαν κοντύνει. Την τρίτη και την τέταρτη φορά μετρούσα τις μέρες να φύγω...