Η διάψευση της ελπίδας

Το 2013, μαζί με το Στυλιανό Παπαρδέλα, ξεκινήσαμε μια μεγάλη έρευνα για τη φτωχοποίηση των Ελλήνων και τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης. Με τον Στέλιο είχαμε δουλέψει μαζί στην Αφρική και την Ασία. Είχαμε ταξιδέψει και οι δύο αρκετά, είχαμε δει φτώχεια και εξαθλίωση και είχαμε αντιμετωπίσει καταστάσεις που ο μέσος άνθρωπος δεν ζει (με όσα αρνητικά ή θετικά συνεπάγεται αυτό). Τον πήρα λοιπόν τηλέφωνο εκείνο το καλοκαίρι που θα ερχόμουν Ελλάδα και του είπα ότι είναι καιρός να δούμε και στην ίδια μας τη χώρα τι ακριβώς συμβαίνει.  Ο Στέλιος όπως πάντα ενθουσιάστηκε, πήρε τη φωτογραφική του μηχανή και ξεκινήσαμε. Φτωχοποίηση, δημόσιο σύστημα υγείας, μετανάστευση, εξαρτήσεις, μεσαία τάξη, χρήστες ουσιών- αποφασίσαμε να δούμε το θέμα σφαιρικά σε μια σειρά από μεγάλα ρεπορτάζ που δημοσιεύθηκαν  στη Huffington Post, στην Ελευθεροτυπία, στο Spiegel, στο Al Jazeera.  

Θυμάμαι την ημέρα που γυρίσαμε από το Πέραμα και τον Κορυδαλλό. Ήμασταν ασυνήθιστα σιωπηλοί.  Κατευθυνθήκαμε στο αυτοκίνητο χωρίς να κοιτάει ο ένας τον άλλο. Για πρώτη φορά δεν ξέραμε τι να πούμε, έστω κάτι να ελαφρύνουμε την ατμόσφαιρα. Πρώτος έσπασε τη σιωπή ο Στέλιος. Περίμενα να κάνει κάποιο τα συνηθισμένα του αστεία, αλλά πολύ σοβαρός μου είπε: «πίστευα πως αυτά θα τα έβλεπα μόνο στις φαβέλες και στην Ουγκάντα. Όχι όμως εδώ στην ίδια μου την χώρα».

Σύριοι πρόσφυγες στην Ελλάδα περιμένουν τα χαρτιά που υποσχέθηκε η πολιτεία.
Η 36χρονη γυναίκα έχασε το πόδι της από ελεύθερο σκοπευτή στη Λαττάκεια.
Τη γνωρίσαμε στο Πάρκο Ασυρμάτου στον Αγιο Δημήτριο όπου 60 άνθρωποί ζουν
απο τη φιλανθρωπία του κόσμου παγιδευμένοι στο σύστημα ασύλου.
credit: Στυλιανός Παπαρδέλας

Οταν το ΒΗΜΑ FM λογοκρίνει...

 

 

Όσοι πιστεύουν ακόμα ότι η ενημέρωση στην Ελλάδα είναι ελεύθερη ας διαβάσουν το παρακάτω κείμενο/καταγγελία που δημοσίευσα στο The Press Project και αναδημοσιεύω εδώ.

Ομολογώ ότι όταν έλαβα την πρόσκληση απο τον ραδιοφωνικό σταθμό Βημα FM και την ρεπόρτερ κ. Ελεάνα Κηπουρού να μιλήσω στην εκπομπή magazino του κ. Γ. Κορωναίου, εξεπλάγην θετικά. Αφορμή μία από τις έρευνες μου στην Huffington Post για την διακίνηση ναρκωτικών και την πορνεία στο κέντρο της Αθήνας.

Δέχτηκα αμέσως διότι πιστεύω ότι κάποιες αλήθειες πρέπει να ακούγονται ακόμα και στα καθεστωτικά μέσα. Ιδίως όταν οι αλήθειες αυτές είναι τόσο τραγικές που ξεπερνάνε κάθε κομματική και πολιτική γραμμή.

Δεν είχα συνειδητοποιήσει  όμως το ρόλο που παίζουν τα ιδιωτικά ΜΜΕ στην Ελλάδα και αφελώς πίστεψα ότι ένα μέσο όπως το ΒΗΜΑ, θα επέτρεπε  να ακουστούν αλήθειες που ξεγυμνώνουν την κυβέρνηση και όλους αυτούς που λυσσαλέα την στηρίζουν. Δεν το κατάλαβα, ακόμα και όταν μια ημέρα πριν την συνέντευξη, άρχισα να δέχομαι μια λυσσαλέα επίθεση στο twitter απο διάφορους χρήστες όπου με ειρωνεύονταν και με έβριζαν χυδαία και προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να μειώσουν τις έρευνες μου.

Οι αόρατοι άνθρωποι

Μερικές φορές βλέπω ένα περίεργο όνειρο. Βρίσκομαι μεσημέρι στο κέντρο κάποιας πόλης και  δεκάδες άτομα περπατάνε βιαστικά γύρω μου. Κόσμος παντού, άντρες, γυναίκες, παιδιά περνάνε προς όλες τις κατευθύνσεις. Στέκομαι στη μέση του δρόμου και προσπαθώ να μιλήσω σε κάποιον. Μάταια. Κανείς δεν με ακούει και κανείς δεν με βλέπει.  Με πιάνει πανικός, και προσπαθώ με ξέφρενες κινήσεις να με προσέξει κάποιος...Ξαφνικά συνειδητοποιώ πως είμαι αόρατη και πως κάθε προσπάθεια να επικοινωνήσω πέφτει στο κενό. Είμαι καταδικασμένη να μην με βλέπει κανείς.

Στο σημείο αυτό ξυπνάω τρομαγμένη. Για λίγα λεπτά βρίσκομαι μέσα στον εφιάλτη, μέχρι να καταλάβω πως δεν είμαι αόρατη και πως όλα ήταν μέσα στο μυαλό μου. Αυτά τα λεπτά είναι και τα πιο τρομακτικά. 

 

Πριν λίγες μέρες συνειδητοποίησα  ότι αυτό που για μένα είναι ένα κακό όνειρο για κάποιους είναι η ίδια τους η ζωή. Και δυστυχώς δεν μπορούν να ξυπνήσουν και όλα να γίνουν όπως πριν.