Long you live and high you fly

And smiles you"ll give and tears you"ll cry

And all you touch and all you see

Is all your life will ever be




Παρασκευή, 21 Σεπτεμβρίου 2012

Τα μονοπάτια της μητρότητας

Προτού διαβάσετε προειδοποιώ: ακολουθεί μαμαδίστικη ανάρτηση, απο αυτές που σπάνια εως καθόλου θα βρείτε σε αυτό το ιστολόγιο. Επειδή όμως βρίσκομαι σε φάση εσωτερικής αναζήτησης-με πιθανή αλλαγή χώρας στον ορίζοντα, δουλειάς, σπιτιού κλπ κλπ, και εχω και διάθεση εξομολόγησης, το ιστολόγιο βαδίζει σε φιλοσοφικό-προσωπικά μονοπάτια. Μπορείς να τα πείς και αμπελοφιλοσοφίες, πάλι δίκιο θα έχεις...
Οσοι με ξέρουν -και φροντίζουν να μου το λένε σε κάθε ευκαιρία-θα θυμούνται πως τα τελευταία χρόνια το να αποκτήσω παιδί μου είχε γίνει εμμονή. Αν και δεν φημίζομαι για την λατρεία μου στα παιδιά- του στυλ να παθαίνω παράκρουση όταν βλέπω μωρό κλπ-ήθελα διακαώς να "γίνω μάνα". Ισως είχε αρχίσει να χτυπάει και το καμπανάκι των 30+, ξέρω γω.
Τότε σκεφτόμουν πως όλα είναι εύκολα, πως θα είμαι μια σουπερ ουαου έγκυος, ντυμένη με κομψά ρούχα και χαριτωμένη κοιλίτσα όπου γαλήνια και χαμογελαστή θα περιμένω το αγγελούδι μου...Το οποίο αγγελούδι φυσικά θα με ακολουθούσε παντού διότι εγώ θα δούλευα αμέσως, θα το έδενα στην πλάτη σαν τις αφρικανές μάνες και θα το ξεχνούσα εκεί...Περισσότερες λεπτομέρειες δεν με είχαν απασχολήσει....
Δεν θα πω πολλά αλλά η εγκυμοσύνη μόνο χαμόγελα, γαλήνη και χαριτωμένη κοιλίτσα δεν είχε..Αντιθέτως είδα τον εαυτό μου να πιάνει τα 85+ κιλά (απο τα 54) και κάπου εκεί δεν ξανανέβηκα σε ζυγαριά..Και ενώ πάλευα να συμφιλιωθώ με την εικόνα μου- χωρίς να το καταφέρω ποτέ- ήρθαν οι κρίσεις πανικού, οι μαίες στη Δανία με το γεμάτο απέχθεια βλέμμα κάθε  φορά που ψέλιζα τη λέξη επισκληρίδιο, οι 26 ώρες τοκετού χωρίς καμία ιατρική ή φαρμακευτική βοήθεια όπως ορίζει το δανέζικο πρωτόκολλο και  έδεσε το πράγμα...
Και δύο μέρες μετά επιστρέφω με το αγγελούδι στο σπίτι, και εκεί αρχίζει η άλλη πίστα, η δύσκολη.
Δεν θα μιλήσω για ξενύχτια και  θηλασμούς διότι για κάποιο λόγο όλα αυτά ήταν εύκολα για μένα και δεν με κούρασαν ποτέ.
 Το δύσκολο, ήταν και είναι ακόμα και ας έχουν περάσει 3,5 χρόνια απο τότε, η μητρότητα η ίδια.
Δεν έχει τόσο να κάνει με την αλλαγή που συντελείται στη ζωή σου, όσο με τον τρόπο που βλέπεις πλέον τον εαυτό σου.
Αυτή η μάχη να συμφιλιωθώ με τα νέα δεδομένα, να πείσω τον εαυτό μου ότι είμαι η ίδια αλλά να μην μπορώ να ταυτιστώ με το πρόσωπο που έβλεπα στον καθρέφτη. Να προσπαθώ να αγγίξω ένα ιδεατό πρότυπο του πως πρέπει να είμαι και όταν δεν τα κατάφερνα να νιώθω ανεπαρκής. Αυτό το πρωτόγνωρο για μένα συναίσθημα πως τώρα σκέφτομαι κάποιον άλλο πάνω απο τον εαυτό μου.
Μα πάνω απο όλα αυτή η ευθύνη που έχεις πλέον.  Αυτός ο φόβος που σε παραλύει και κάνει το μυαλό σου να μουδιάζει, όπου όλα μοιάζουν απειλές και το αρχέγονο συναίσθημα της μητρικής προστασίας σε κατακλύζει. Αυτή η ευθύνη ήταν και είναι ακόμα το πιο δύσκολο κομμάτι.
Ωρες που λέω  αυτό το αίσθημα της ευθύνης δεν το θέλω, δεν το αντέχω, με ξεπερνάει και με λυγίζει και ώρες που νιώθω παντοδύναμη ακριβώς επειδή είμαι υπ-εύθυνη....
Η πρώτη κερδισμένη μάχη ήταν να χάσω τα 30+ επιπλέον κιλά. Ναι, κάτι τόσο ποταπό και ματαιόδοξο που όμως όταν έγινε, μου έδωσε πίσω αυτό που μου ανήκε.
Οχι, ποτέ δεν συμβιβάστηκα με την ιδέα πως  θα αλλάξω. Δεν ήθελα να αλλάξω.  Γιατί αν γινόμουν κάτι άλλο θα ήμουν ψεύτικη και αν είχα δώσει μια υπόσχεση στον εαυτό μου αυτό ήταν να μην τον προδώσω ποτέ. Αν προδώσεις τον εαυτό σου, τότε θα προδώσεις και όσους σε αγαπάνε και αγαπάς. Απλά μαθηματικά.
Η πρώτη χαμένη μάχη ήταν η επιστροφή στην ενεργή δράση. Πήρε χρόνο και πέρασε απο πολλά στάδια. Πέρασε απο στιγμές που πίστεψα πραγματικά πως η ζωή μου θα είναι για πάντα μια λερωμένη πάνα. Πως πλέον δεν θα με λένε με το όνομα μου αλλά θα με ξέρουν ως τη μαμά του γιού μου. Δεν έκανα φίλες μαμάδες (πλην μιας εξαίρεσης), δεν ένιωσα ποτέ να ταυτίζομαι μαζί τους, δεν ρωτούσα ποτέ στις παιδικές χαρές αν τα δικά τους έτρωγαν, αν περπατούσαν, αν μιλούσαν...Οχι ότι ντρεπόμουν απλά δεν με ενδιέφερε  αν ο Κωστάκης ή η Ελενίτσα έτρωγαν τα βιολογικά τους κολοκύθια.
Ο μεγαλύτερος φόβος μου ήταν πως η μητρότητα θα με περιορίσει. Θα με αλλάξει και θα με μεταμορφώσει σε κάτι που δεν είμαι. Και όντως σε αλλάζει γιατί σε πάει σε απάτητα μονοπάτια. Και εκεί είσαι μόνος αντιμέτωπος με τον εαυτό σου, τους φόβους σου, τα λάθη σου. Όμως δεν σε μεταμορφώνει, δεν σε κάνει τίποτα απο ότι δεν είσαι ήδη. Και σε περιορίζει στον βαθμό που εσύ το επιτρέπεις.
Οι γονείς μας και το περιβάλλον μας επηρεάζει και συχνά ορίζει τις ζωές μας. Πάντοτε σε ότι και να κάνουμε θα κουβαλάμε μέσα μας την μητέρα μας και τον πατέρα μας. Οι παραλείψεις τους θα μας στοιχειώνουν, η αγάπη τους όμως θα καλύπτει τα κενά και θα χτίζει τις γέφυρες όταν γκρεμίζονται. Η μητρότητα είναι υπέροχη αλλά είναι κάτι που το μαθαίνεις ζώντας το.
Για μένα ήταν μια τελείως εσωτερική διεργασία, κάτι που χρειάστηκε να εξοικειωθώ με τον καιρό. Να το συνηθίσω και να το δεχτώ. Δεν ήταν μια αυτόματη διαδικασία είναι μια καθημερινή μάχη που κάποιες φορές χάνεις και κάποιες κερδίζεις. 
Δυστυχώς εδώ δεν υπάρχουν εύκολες πίστες.
Στις όχθες της λίμνης Κίβου, στα σύνορα Ρουάντα και Κονκό

16 σχόλια:

KaPa είπε...

Καλημέρα λοιπόν.Εξαιρετική η ανάρτηση και το μοίρασμα.Νιώθω απόλυτη ταύτηση στο συναίσθημα του φόβου και της ευθύνης και στην ανάγκη να κερδίσεις πίσω αυτό που σου ανήκει...Το σώμα συ! Η μητρότητα είναι παγίδα συμφωνώ...κανείς δεν σε προετομάζει για τα ζόρικα...για τα ανάποδα...κι όταν όλα είναι ανάποδα, άστα να πάνε!! Μα τώρα πια είσαι εκεί...καλό κουράγιο μαμά...

Fran είπε...

Ειλικρινα αυτη η ευθυνη ειναι το μεγαλυτερο προβλημα μου. Σε κάνει ευάλωτο με ένα τροπο που δεν το έχεις νιώσει ποτε. Και απο την άλλη η προσπαθεια να βρεις αυτο που ήσουν. Σε μενα αυτο πρώτα περνουσε απο την εικονα μου. Πρωτα επρεπε να μοιαζω εξωτερικά όπως πριν και μετα να δουλεψω και τα υπολοιπα..Ειπαμε, δύσκολη πίστα...

Χρυσα Βασιλειαδου είπε...

Ουδεν λαθος αναγνωριζετε...μετα την απομακρινση απο το μαιευτηριο...

Δεν ξερω..αλαλ οταν γεννησα τον Χριστοφορο....ενιωσα θνητη..μεχρι τοτε θεωρουσα πως θα ημουν παντα νεα, δραστηρια, ξενιαστη, ανεμελη...Αθανατη..
και μετα..ενα κοκκινο ευθραυστο πλασμα πληρως εξαρτημενο απο μενα..που στην πορεις εγιναν 2 πλασματα,...και εγω απεκτησα ενα μονημο αγχος επι 24ωρου βασεων..αγχος για επιβιωση..οχι δικη μου..δικη τους..αρχισα να φοβαμαι..τα παντα..ακομα και ενα φτερνησμα τους...
η μαμα μου λεει πως ΜΑΝΑ γινετσε μονο οταν χασεις τη δικη σου μανα...τοτε γινεσαι εσυ μανα..μεχρι τοτε εξακολουθεις να εισαι κατω απο τα φτερα των γονιων σου..ακομα και εαν ειναι 1000 χιλιομετρα μακρια της.

Fran είπε...

Ξερεις Χρυσα εγω οταν αρρωσταινει ο μικρος βουδας το μονο που με παρηγορει ειναι να εχω τη μαμα μου κοντα..Δηλαδη νιωθω ασφαλεια οταν η μανα μου ειναι κοντα, λες και θα τον κανει καλα μονο η παρουσια της..Αν ειναι ο πατερας του κοντα δεν με παρηγορει, διοτι αυτος τα περιμενει απο μενα..Θελω τη μαμα μου, νιωθω δυνατη, νιωθω πως ολα αντιμετωπιζονται οταν ειναι κοντα...Εχω ξεφυγει ετσι???
Παντως για να επανελθω σε οτι ειπα, εγω ακομα δεν εχω συμφιλιωθει με τη μητροτητα, το παλευω καθημερινα..Δεν ειναι η κουραση-δεν με εχει κουρασει - ειναι η μητροτητα..Ειναι που ωρες νιωθω πως ειμαι δυο ανθρωποι, ο ενας ειμαι εγω και ο αλλος ειναι η μαμα του Σεμπ..Και προσπαθω αυτους του δυο ανθρωπους να ταιριαξω...

Χρυσα Βασιλειαδου είπε...

Πανω στα τελευταια λογια που ειπες η μαμα μου ειπε το εξης χτες που της κλαιγομουν πως δεν αντεχω αλλο να γυριζω στο σπιτι και να το βλεπω ανακατεμενω..δεν αντεχω γκρινια γκριναι γκρινια..κουραση απιστευη της δουλεια..και ουτε 5 λεπτα ηρεμιας..
Ειπε πως οταν κανεις παιδια..στην ουσια ζεις αλλες δυο ζωες...τη δικη σου..και του καθε παιδιου σου. Της αντιπρωτεινα αλλες χωρες..αλλους πολιτισμους..και μου ειπε πως ακομα και η γατα εαν αρρωστησει το γατακι της αρρωσταινει και η ιδια..παντου η μητερα ειναι η ιδια..θα εξακολουθουν να κανουν παιδια, ακομα και εαν πεθαινουν καθε μερα παλευοντας για την επιβιωση τους.
Παντως για μενα- δεν ξερω για σενα- ισχυει ο νομος του Μερφι ..καθε ..μα ΚΑΘΕ φορα που προγραμματιζω να κανω κατι για μενα...κατι παθαινουν

Fran είπε...

Δεν εννοουσα αυτο με τις δυο ζωες..Εννοουσα πως εγω το βιωνω σαν να ειναι δυο διαφορετικοι ανθρωποι..Απο τη μια ειμαι η μαμα του Σεμπ και απο την αλλη ειμαι εγω με ολα οσα αυτο σημαινει..Δεν μπορω να τα ταυτισω ακομα αυτα τα δυο..Ειναι μια παλη, αν καταλαβαινεις τι εννοω.. Ισως ομως τελικα να ειναι και πιο υγειες..Διοτι δεν μπορω να παραιτηθω απο τιποτα, απο κανενα ονειρο, κανενα πλανο, σχεση, ανθρωπο..δεν μπορω να αλλαξω οτι ημουν πριν για το παιδι μου..Μπορω να εξελιχθω αλλα δεν μπορω να παραιτηθω απο τιποτα και να πω μεχρι εδω ηταν..τωρα εισαι μανα..

Φεγγάρι είπε...

Υπέροχο κείμενο. Ευχαριστούμε για το μοίρασμα!!
Για εμένα, στη ζωή μου ως τώρα δεν έχει εμφανιστεί η έννοια "μητρότητα" ούτε καν στην άκρη του ορίζοντα του οπτικού μου πεδίου. Παρόλο που η μητρότητα είναι κάτι τόσο μακρινό κι εξωτικό για 'μενα όπως μια φυλή παπούα, για κάποιο άγνωστο λόγο νιώθω οτι κατάλαβα πολύ καλά τι λες Φραγκίσκα, και συμφωνώ απολύτως. Τελικά δεν είμαι η μόνη που η μητρότητα της φαίνεται έτσι! Δεν είμαι η μόνη. Εντάξει! Ίσως, λοιπόν, της επιτρέψω αυτής της έννοιας να υπάρξει στο οπτικό μου πεδίο (αντί για ανύπαρκτη που είναι ως τώρα). Ίσως.
ΥΓ. Είδες τι επίδραση έχει και τι κάνει μια ανάρτηση με 'αμπελοφιλοσοφίες', τη στιγμή που τη διαβάζει ο αναγνώστης στα πεταχτά πριν πάει για δουλειές;! Ολόκληρη έννοια μητρότητας προσθέτει στο οπτικό του πεδίο..
Ευχές!

Fran είπε...

Φεγγαρι (η μαλλον Γεωργία) μου δεν ξερω ποσο χρονων εισαι αλλα μαλλον πολύ μικρότερη, οποτε λογικο η μητρότητα να είναι ακόμα στη σφαίρα του φαντασιακού! Και συμβουλή δική μου, να μείνει εκει για κάποια χρόνια ακόμα!!
Εγω τελικά παιδί έκανα στα σχεδόν 34 (και το θεωρούσα κ νωρίς) και σήμερα βαδίζω στα 37...Ειλικρινά χαίρομαι πολύ που ΔΕΝ έγινα μάνα νωρίτερα...ήταν η κατάληλη ηλικία τελικά..

Λευκή είπε...

Πολύ ωραίο κείμενο! Βασικά όλες το βρήκαμε ωραίο νομίζω γιατί είδαμε σε αυτά που γράφεις κάτι από αυτά που έχουμε βιώσει και οι ίδιες.
Έχω περάσει κι εγώ από πολλές φάσεις από τη στιγμή που ήρθε η κόρη μου, από το δέος μπροστά στην ευθύνη (που όσο μεγαλώνει η κόρη μου τόσο μεγαλώνει και το δέος μου και οι ευθύνες μου) μέχρι το να "αναβάλλω" να υπάρχω σαν προσωπικότητα εγώ και να είμαι μόνο η "μαμά της Κέλλυς" και μέχρι το να πεισμώσω και να ψάξω να με βρω και πάλι από την αρχή ξανά και ξανά.
Εντάξει, έτσι παίζεται το παιχνίδι προφανώς. Ήμουν ένα άτομο που δεν είχα σαν αυτοσκοπό να γίνω η μάνα κάποιου, αλλά όταν προέκυψε απορούσα γιατί δεν το είχα κάνει ως τότε! ήμουν στα 33 και συνειδητοποιημένα προχώρησα, αν και ήρθε τυχαία.
Πολλά σκαμπανεβάσματα αλλά δεν θα άλλαζα ούτε στιγμή.

Φιλιά και κουράγιο! Είμαι σίγουρη πως ό,τι κι αν αποφασίσεις για το μέλλον θα είναι για το καλό όλων σας. :-)

Crazy Tourists είπε...

Πολύ ωραίο κείμενο, κυρίως γιατί δεν αναγάγει τη μητρότητα σε κάτι θεϊκό που βάζει όλα τα υπόλοιπα σε δεύτερη μοίρα.
Αλήθεια, πόσο έχω βαρεθεί να ακούω και να διαβάζω κυρίως για μητέρες τρισευτυχισμένες που μένουν σπίτι μεγαλώνοντας τα παιδιά τους, μιλώντας μόνο για τα παιδιά τους χωρίς καμία άλλη δραστηριότητα στη ζωή τους...

Τρελοτουρίστρια

Petros Papageorgiou είπε...

Πολύ όμορφο και πολύ ειλικρινές. Πρέπει να ομολογήσω πως καμιά φορά είμαι λίγο προκατειλλημένος σε τέτοια κείμενα μια και ως άντρας έχω ακούσει ουκ ολίγες φορές σχόλια του στυλ "για σας είναι εύκολο" , "δεν καταλαβαίνετε" "δεν ξέρετε τι θα πει πόνος" κλπ...
Και ναι βέβαια, η φύση έτσι το φερε να μην γεννάμε εμείς και να μη ζούμε τον πόνο μιας γέννας.
Όσο για το "μητρικό φίλτρο" οκ, ορμονικά δεν το έχουμε αλλά ψυχολογικά? Θα περιαυτολογήσω τώρα λίγο...12 χρονών κρατούσα το μωρό μιας φίλης της μάνας μου αγκαλιά και σκεφτόμουν "Μια μέρα κι εγώ θα γίνω πατέρας" Ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα τόσο βέβαια μέσα μου ότι ήθελα παιδιά/παιδιά. Από τον πρώτο μου γάμο απέκτησα δυο πανέμορφες κόρες. Όταν τελικά χώρισα η μαμα τους τις άφησε μαζί μου και βρέθηκα να κάνω ζογκλερικά μεταξύ παιδιων, σπιτιού κι επιχείρησης...ξαναπαντρεύτηκα και απέκτησα ένα γιό με μια υποδειγματική μάνα, (αν και δεν κρίνω κανέναν, ο καθένας έχει τους λόγους του για αυτά που κάνει) και ζούμε όλοι μαζί τώρα. Έχω ξενυχτήσει σε νοσοκομεία, έχω ξεσκατίσει, τις κόρες μου τις τάισα εξ ίσου με τη μάνα τους (γάλ σκόνη γαρ) ενω το γιό μου όχι (θήλαζε) Δεν υπάρχει κάτι που να θεώρησα ότι μόνο η μάνα τους μπορούσε η έπρεπε να κάνει εκτός του θηλασμού. Θαυμάζω όλες τις μάνες γιατί ναι περνούν πολύ δύσκολα και σίγουρα κάνουν πολύ περισσότερα από τους περισσότερους άντρες. Νομίζω ότι αν υπήρχε μια καλύτερη παιδεία, ειδικά τώρα που οι κοινωνικο-οικογενειακές συνθήκες είναι πολύ διαφορετικές, και οι περισσότεροι γονείς εργάζονται και οι δύο (αν έχουν δουλειά) θα μοιραζόμασταν περισσότερα ελαφραίνοντας το βάρος.
Συγχαρητήρια Φραγκίσκα που συνεχίζεις και είσαι αυτή που είσαι. Κάποιες αλλαγές είναι αναμενόμενες, ένα παιδί είναι η εξέλιξη σου, η εξέλιξη μας, η συνέχεια μας... Μια μέρα ελπίζουμε να θυμάτια κάτι από αυτά που του δώσαμε και να μας το αναγνωρίσει...όσο μη τέλειοι γονείς και να είμασταν...

Fran είπε...

@Λευκη εγω παντως οταν το εκανα δέν απορουσα ποτε γιατι δέν εκανα παιδι νωριτερα! Αντιθετως ελεγα μα τι καλα που δέν έγινα μανα μικρότερη, δέν θα ειχα το σθένος, δέν θα ημουν καλη!

Fran είπε...

Τρελό τουρίστρια σε ευχαριστω, ειμαι της ίδιας γνώμης, και να σου πω για μενα αυτα τα ροζ συννεφακια της μητρότητας μπαζουν νερά. Ισως υπαρχει ενα μικρο ποσοστο γυναικων που ονειρεύονται μονο να κανουν παιδια- αν κ στη εποχη μας μου φαινεται είδος προς εξαφάνιση- τα υπολοιπα ομως για μενα ειναι άμυνα...Πως οταν για να άντεξεις μια κατασταση εξιδανικευεις μια αλλη, ε ετσι το βλεπω...λιγη ειλικρίνεια στα συναισθήματα, τουλαχιστον απεναντι στον εαυτο μας δέν βλάπτει...θα μας κανει κ καλύτερους ανθρωπους...άρα κ καλυτερες μητέρες...

Fran είπε...

Πέτρο συμφωνουμε. Η ευθυνη που ελεγα στο κειμενο και εγω την θεωρω το ιδιο βαρειά κ για τη μανα κ τον πατερα. Οκ δεκτό, οι ρόλοι δέν ειναι ιδιοι αλλα δέν ειναι και ανταγωνιστικοί, αντιθετως αλληλοσυμπληρωνονται.
Δέν ξερω αλλα για μενα κ το μητρικό φίλτρα ειναι υπέρεκτιμημενο. Η μητρότητα δέν ειναι θεία φώτιση που σε χτυπαει κατακεφαλα-το ροζ συννεφακι που λέγαμε-αλλα μια εξελισσόμενη διαδικασία που τη μαθαίνεις καθημερινα. Το ιδιο και η πατρότητα. Οι αλλαγές αναμενόμενες αλλα νομιζω πρεπει να ειναι και ελεγχόμενες. Εγω δέν θα άντεχα πχ να αλλαξω και αλλο,. Δέν ξερω αν τωρα ειμαι καλη μαμα, αλλα αν ειχα κανει κ αλλες εκπτώσεις στην προσωπικη ζωη για το παιδι μου, μαλλον δέν θα το ξεπερνούσα ευκολα..

Κλεοπάτρα είπε...

Το θέμα αυτό το έχουμε υπεραναλύσει και συζητήσει τόσες φορές από κοντά, αλλά χαίρομαι πολύ που τίθεται πάλι επί τάπητος.
Πρέπει να βγαίνει στα μπλογκ η "φωνή" των γυναικών που δεν βιώνουν τη μητρότητα μόνο από τις ροζ στιγμές της (γιατί υπάρχουν κι αυτές). Πρέπει οι γυναίκες που ετοιμάζονται να γίνουν μητέρες να ξέρουν ότι είναι δύσκολη πίστα. Ότι έχει πολύ κλάμα. Ότι οι ισορροπίες είναι ένα τεντωμένο σχοινί το οποίο πρέπει να προσέξουν να μη σπάσει.
Διαβάζω παντού για μανάδες που θεωρούν ότι το μεγαλύτερο επίτευγμα στη ζωή τους ήταν τα παιδιά τους και μου σηκώνεται η τρίχα κάγκελο. Ακυρώνουν όλη τους τη ζωή μέχρι εκείνη τη στιγμή της γέννησης του παιδιού τους. Ακυρώνουν την ίδια τους την προσωπικότητα και στεναχωριέμαι, γιατί τις περισσότερες φορές πρόκειται για νέες γυναίκες οι οποίες επιλέγουν τη συμπλεγματική-θείτσικη συμπεριφορά της κλασσικής ελληνίδας μάνας που με τα χρόνια θα καταντήσει σαν την κλασσική ελληνίδα "θανάσιμη πεθερά" έχοντας μεγαλώσει ένα συμπλεγματικό παιδί που δεν θα μπορεί να ξεκολήσει από τη φούστα της.
Είναι δύσκολο να βρεις τον εαυτό σου μετά τη γέννηση ενός παιδιού. Προσωπικά μου πήρε σχεδόν 3 χρόνια για να πω ότι είμαι η Κλεοπάτρα που ξέρω και αγαπώ. Ήταν δύσκολη εσωτερική διεργασία, στην οποία όμως με βοήθησε εν αγνοία του το ίδιο το παιδί. Όσο πιο ανεξάρτητο γίνεται μεγαλώνοντας τόσο περισσότερο χρόνο και χώρο μου δίνει για να αναπτύξω τη δική μου προσωπικότητα και τα δικά μου θέλω.

Ανώνυμος είπε...

Ευχαριστώ πολύ γι᾽αυτήν την ανάρτηση! Την τόσο αληθινή! Γιατί έτσι αισθάνομαι κι εγώ, ιδίως αφού έχασα μια δουλειά λόγω εγκυμοσύνης, και άκουσα το σχόλιο ᾽μα τα επόμενα χρόνια είναι για να συγκεντρωθείτε στα παιδιά σας᾽ :). Ιππολύτη Κατ.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...