Long you live and high you fly

And smiles you"ll give and tears you"ll cry

And all you touch and all you see

Is all your life will ever be




Παρασκευή, 14 Δεκεμβρίου 2012

Πάει ο παλιός ο χρόνος!!!

Ακριβώς τέτοια εποχή πριν ένα χρόνο άφηνα την Ουγκάντα. Θυμάμαι ακόμα τη στεναχώρια εκείνης της τελευταίας μέρας. Η Ανέτ δίπλα μου να κλαίει σιωπηλά και να τακτοποιεί πράγματα σε κούτες. Εγώ να της δίνω κουράγιο και ο Φράνσις να ανεβοκατεβαίνει τις σκάλες μεταφέροντας κουτιά και προσπαθώντας να ελαφρύνει το κλίμα με  αστεία. Ο Σαντυ στην αυλή μας κοιτούσε μουδιασμένα και έκανε μηχανικές κινήσεις.
Την ημέρα εκείνη μάζεψα όλα μου τα ρούχα, κράτησα λίγα για να ταξιδέψουμε και τα μοίρασα στους φίλους μου. Κουβέρτες, ρούχα, σεντόνια, παιχνίδια, αντικείμενα, τα πάντα. Τίποτα δεν κράτησα και τίποτα δεν μου έλειψε. Τα έδωσα όλα ανάμεσα σε δάκρυα, αγκαλιές και υποσχέσεις πως θα επιστρέψω.
Ακόμα δεν έχω καταφέρει να κρατήσω αυτή την υπόσχεση...
Όλα αυτά ένα χρόνο πριν...

Από την νωχελική ζωή της Ουγκάντα βρέθηκα στον λαβύρινθο της Μπανγκόκ...Στο μεταξύ συνέβησαν μερικά καταπληκτικά πράγματα και άλλα λιγότερο καταληκτικά...
Γνώρισα μια καινούρια χώρα που με συγκλόνισε: τη Βόρεια Κορέα. Από τους ελάχιστους τυχερούς που έζησαν στον τελευταίο "σοσιαλιστικό παράδεισο".



Στην τελευταία μου επίσκεψη στη χώρα, στα τέλη Οκτώβρη, ο καιρός είχε ψυχράνει αρκετά. Οι άνθρωποι ετοιμάζονταν για τον βαρύ χειμώνα φτιάχνοντας  κάρβουνα και κόβοντας καυσόξυλα. Τα πρόσωπα μαυρισμένα και το βλέμμα σκυφτό πάνω από τα απλωμένα καλαμπόκια και τις κόκκινες πιπεριές. Στις εισόδους των σπιτιών κάποιοι έλιωναν σε πέτρινα γουδιά τις πιπεριές, άλλοι επιδιόρθωναν παπούτσια και αρκετοί κάθονταν  με το πρόσωπο κρυμμένο στα χέρια τους. Η  επίσκεψη του Οκτώβρη μου άφησε μια γλυκόπικρη γεύση και πολύ αμηχανία.
Ζήσαμε στην Μπανγκόκ. Δύσκολη πόλη, δεν μας ταίριαξε. Δεν καταφέραμε να ενσωματωθούμε στους τρελούς καταναλωτικούς ρυθμούς της, στην φασαρία της και στον υγρό ζεστό της αέρα. Μας κούρασε, μας απογοήτευσε και συχνά μας έφτασε στα όρια μας (όμως τελικά οι αντοχές μας αποδείχτηκαν πολύ μεγαλύτερες...).
Δεν ξέρω αν ποτέ θα νοσταλγήσω κάτι από αυτή την πόλη, όμως σίγουρα δεν θα μου λείψει  η χαοτική κίνηση, το ασφυκτικά γεμάτο τρένο κάθε πρωί, η μάχη να βρεις ταξί βγαίνοντας από το γραφείο μόνο για να κολλήσεις σε μια ατέλειωτη ουρά αυτοκινήτων που μοιάζει ακίνητη...

Το 2012 ξεκίνησα το ταξίδι μου στον κόσμο του IRIN. Το γραφείο ανθρωπιστικού ρεπορτάζ του ΟΗΕ που μέχρι τότε φάνταζε απόρθητο φρούριο. Έσκυψα πάνω από τα προβλήματα των τοξικομανών της Ταϊλάνδης, μίλησα με τους πεινασμένους αγρότες της Μιανμάρ, έγραψα  για τους ξεχασμένους Ροχινγκα -την πιο κατατρεγμένη μειονότητα του πλανήτη-, για φτώχεια, υποσιτισμό, βρώμικο νερό. Συνομίλησα με τις οροθετικές ιερόδουλες του Νεπάλ, με τους εξαθλιωμένους εργάτες του Μπαγκλαντές, με τους  σύγχρονους σκλάβους στα ψαράδικα που έρχονται από την Καμπότζη...
Ένας κόσμος γεμάτος αδικία, πόνο και παράπονο. Ένας κόσμος αόρατος...

Το 2012 είδα τη δουλειά μου να δημοσιεύεται στον Guardian, τις φωτογραφίες μου να κοσμούν βιβλία ξένων πανεπιστημίων, το άρθρο μου στην Huffington Post να γίνεται επερώτηση στην ελληνική βουλή...Ένιωσα τη δύναμη του καλού ρεπορτάζ που μπορεί να ταρακουνήσει συνειδήσεις.
Όλα αυτά λοιπόν τα καταπληκτικά έφερε το 2012 και περιμένουμε να δούμε τι θα φέρει το 2013. Ακόμα έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας καθώς φέτος δεν ήταν παρα μόνο η αρχή.  

Σε δύσκολες εποχές, με μεγάλο προσωπικό κόστος, με οικονομικές δυσκολίες συνεχίζουμε να ελπίζουμε και να πιστεύουμε σε ότι κάνουμε...

Και του χρόνου λοιπόν.... 





Φθινοπωρινή Πιονγκ Γιανγκ

Πίσω στην Μπανγκόκ
  
και από την Ταΐλάνδη στο Πεκίνο

και στους δαντελωτούς ναούς του Λάος

3 σχόλια:

Dear e-diary είπε...

Κάνεις μια ζωή σαν σε μυθιστόρημα.. Ευχομαι το 2013 να σου φέρει όλα όσα ντρέπεσαι ακόμα και να ευχηθείς...

Fragkiska Megaloudi είπε...

Ευχαριστω, το ιδιο ευχομαι και σε σενα και σε όλους οσους μας διαβάζουν!! Δεν ειναι και τοσο μυθιστορημα παντως η ζωή μου, ασε που συχνά θυμίζει ταινία τρόμου!!

not-just-mums είπε...

έλα ρε Φραν, όλα καλά θα (σου) πάνε και το ξέρεις, γιατί δεν μασάς σε όποια πόλη κι αν είσαι. ενημέρωσε για τα σχέδια σου μήπως ξαναπιούμε κανένα καφέ anywhere on this planet ;-)
Καλές γιορτές!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...