Long you live and high you fly

And smiles you"ll give and tears you"ll cry

And all you touch and all you see

Is all your life will ever be




Τρίτη, 3 Απριλίου 2012

Ενα ασήμαντο περιστατικό..

Χτες έγινα μάρτυρας ενός ασήμαντου περιστατικού. Σε ένα καφέ, σε μια "καλή" περιοχή της Αθήνας. Μοναδικοί πελάτες εγώ και δύο νεαρές γυναίκες, ντυμένες πολύ κομψά-μια νότα πολυτελείας στην γενική κατήφεια.
 Ένας ηλικιωμένος κύριος μπαίνει στο κατάστημα. Η κοπέλα του καφέ, τον χαιρετάει εγκάρδια και υποθέτω πως γνωρίζονται. Ο κύριος, κοντά στα 70, με στρογγυλά γυαλιά,  περιποιημένη γενειάδα και μια φυσιογνωμία τόσο ευγενική που με έκανε να σκεφθώ πως αυτός θα ήταν ο παππούς που θα ήθελα να είχα.
Κοιτάζει αρκετή ώρα τον κατάλογο και παραμένει σκεφτικός. Τελικά επιλέγει ένα απλό καφέ και βγάζει να πληρώσει με κέρματα. Παρατηρώ πως η κοπέλα του σερβίρει διπλό μέγεθος μαζί με μια γενναία ποσότητα από κουλουράκια. Οι δύο κοπέλες πίσω μου τον κοιτάζουν ειρωνικά. Η πιο ψηλή, λέει στην διπλανή της χαμηλόφωνα-όχι όμως τόσο ώστε να μην την ακούσω "κοίτα μετράνε και το ευρώ και θέλουν και καφέ".


Μια ασήμαντη μικρή ιστορία στην Αθήνα...Ασυναίσθητα χαμηλώνω το βλέμμα και δεν ξέρω αν είναι από ντροπή για το σχόλιο της νεαρής γυναίκας ή για το βλέμμα του ηλικιωμένου κυρίου που με σκυφτό το κεφάλι κάθισε σε ένα τραπέζι.
Έμαθα πως είναι συνταξιούχος καθηγητής και μένει μόνος του λίγα στενά παρακάτω. Συνήθιζε να έρχεται εκεί τα πρωινά να πίνει τον καφέ του και να διαβάζει την εφημερίδα του αλλά πλέον δεν έχει χρήματα. Παρόλα αυτά έρχεται και όποτε έχει λίγα ψιλά παραγγέλνει ένα καφέ, τον οποίο αρνείται πεισματικά να του κεράσουν οι κοπέλες. Μια ύστατη προσπάθεια να κρατήσει κάτι όρθιο από την περασμένη του ζωή.

Σκέφτομαι πως σε όλη την ιστορία, η ουσία δεν βρίσκεται στον καφέ ούτε στο ανόητο σχόλιο. Βρίσκεται στην δραστική αλλαγή που συμβαίνει πλέον παντού και μας προσπερνάει. Σε ένα τρόπο ζωής που αλλάζει ραγδαία και στη χαμένη αξιοπρέπεια χιλιάδων ανθρώπων, που είτε εφταιξαν είτε όχι, βλέπουν τη ζωή τους να κατρακυλά. Μαζί τους όμως κατρακυλά και η ανθρωπιά και η συμπόνοια.

Δεν έχω κάποιο σημαντικό σχόλιο να κάνω, ούτε θα αρχίσω να φιλοσοφώ για την οικονομική κρίση και τις συνέπειες της. 
Δεν έχω λύσεις, δεν έχω καν κάτι ουσιαστικό να πω.
Από τις ξεχασμένες γωνιές της Αφρικής και τους σκονισμένους δρόμους της Ασίας και της Μέσης Ανατολής, μέχρι εδώ στις συνοικίες του ευρωπαϊκού νότου, οι ίδιες ιστορίες απόγνωσης και υπεροψίας.
Ποιος είναι  το θύμα, ποιος ο θύτης και ποιος θα πληρώσει τελικά;

11 σχόλια:

IΩΑΝΝΑ είπε...

Eνας αξιοπρεπής άνθρωπος και δύο ανεγκέφαλες- γελοίες ''κυρίες''. Ελπίζω σ΄αυτή την τεράστια όχι μόνο και τόσο οικονομική αλλά κυρίως κοινωνική, νοοτροπιών, αξιών κλπ, να επιβιώσει η αξιοπρέπεια και να λείψει ο νεοπλουτισμός και ο ωχαδερφισμός.

Στάθης είπε...

Το θύμα είναι ο καθηγητής, οι θύτες είναι αυτές οι κότες και θα πληρώσει ο καθηγητής.

Fran είπε...

Παντως μου επεσε λιγο βαρυς εκεινος ο καφες...

Ανώνυμος είπε...

Αυτή είναι η πραγματικότητα: αφού οι μισθοί και οι συντάξεις κατρακυλούν και το κόστος διαβίωσης παραμένει στα ύψη...Χαίρομαι για τον κύριο που δεν εγκατέλειψε κάτι από τον πρότερο τρόπο ζωής του,προφανώς κάτι που τον χαροποιεί ως συνήθεια μέσα στη μέρα του, και αντιστέκεται με αξιοπρέπεια.

Νατάσσα

Φεγγάρι είπε...

"(από την μια γωνιά του κόσμου, ως την άλλη) οι ίδιες ιστορίες απόγνωσης και υπεροψίας."

Tante Kiki είπε...

Οι ιστορίες απόγνωσης και υπεροψίας με εξοργίζουν καθημερινά. Οι πρώτες, γιατί άνθρωποι καθημερινοί, μορφωμένοι ή μη, αδιάκριτα αν υπήρξαν τίμιοι ή όχι, αν πλήρωναν φόρους ή όχι, αν ήταν εντάξει στις υποχρεώσεις του ή όχι εξευτελίζονται καθημερινά χάνοντας όχι απλώς το επίπεδο διαβίωσης που είχαν αλλά και τα πιο βασικά και αναγκαία αγαθά. Οι δεύτερες, γιατί αυτοί οι υποτιθέμενοι "υπερόπτες" είναι που δεν πλήρωναν ποτέ φόρους, που έκλεβαν το κράτος και τους συνανθρώπους τους και που οι πολιτικοί τους υποστήριζαν κι ακόμη τους υποστηρίζουν... κι αυτούς πληρώνουμε τώρα όλοι οι υπόλοιποι. Αυτούς και τους διεφθαρμένους πολιτικούς που ήταν και είναι η ίδια κάστα!!!!
Πώς να μην εξοργιστείς με κάτι ανεγκέφαλα όντα σαν αυτές που έκαναν το σχόλιο;;;;;;;;;;;; Δεν ξέρω πια... είμαι γεμάτη θυμό!!!!!

Eri είπε...

Φραν δεν μου αρέσει καθόλου ο όρος χαμένη αξιοπρέπεια σχεδον δεν την καταλαβαίνω.
Αυτο που καταλαβαίνω όμως είναι η απίστευτη και ατελείωτη βλακεία στα ηλίθια καλοχτενισμένα κεφάλια τους. Τελος πάντων.. ας την έχουν.. όσο έχουν ακόμη τα κεφάλια τους.
Ελπίζω να ειστε καλά, φιλιά

Fran είπε...

Και ομως αντιθετως με τις ρομαντικες αποψεις περι φτωχειας και αξιοπρεπειας κλπ κλπ, οταν φτανεις στην απολυτη φτωχεια χανεται και η αξιοπρεπεια...Ακομα δεν ειμαστε εκει στην Ελλαδα, ισως οδευουμε..

lpower είπε...

Ίσως τελικά αυτή είναι και μια όψη της ίδιας της ζωής,ανεξάρτητα από το γεωγραφικό χάρτη και το επίπεδο ευημερίας των ανθρώπων: το να ακροβατούμε πάντα σε ένα τεντωμένο σκοινί ανάμεσα σε αντιθέσεις και αλληλοσυγκρουόμενες αξίες! Άλλοτε το σκοινί είναι πιο φαρδύ (αν και το ίδιο τεντωμένο), οπότε η διαδρομή μας είναι περισσότερο ... "ασφαλής" και άλλοτε "στενεύει" τόσο επικίνδυνα που το ένστικτο της επιβίωσης μάς θυμίζει ότι είμαστε μέρος της φύσης και συμμετέχουμε (έστω και άθελά μας) στη ροή των πραγμάτων! Όσο για την αξιοπρέπεια, αυτή βρίσκεται στην ψυχή και όχι στο κεφάλι (καλοχτενισμένο ή μη!) Καλημέρα σε όλο τον κόσμο! Ευχαριστούμε Φραντζέσκα!

Red Star είπε...

Κρίμα για τις 2 κοπέλες... Πραγματικά κρίμα... Ακόμα και αν ήταν τα τελευταία του κέρματα, αυτός ο άνθρωπος είχε δικαίωμα να τα ξοδέψει όπως ήθελε. Ποιος ο λόγος να είμαστε τόσο κουτσομπόληδες και μικρόψυχοι ; Τόσο κακία πια ;

Fran είπε...

Red Star To peristatiko eixe ginei persi kai eixa sokaristei...ntrapika gia logariasmo olon..Distichos kapoioi anthropoi pantote tha paramenoun kleismenoi stin prostateutiki tous fouska...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...